Idzie niebo ciemną nocą,
ma w fartuszku pełno gwiazd.
Gwiazdy świeca i migocą,
aż wyjrzały ptaszki z gniazd.

Moja miłość do SAKO zaczęła się ponad 4 lata temu, a dokładnie 02.03.2011 - na sali porodowej :)

Nic nie dawało takiego wytchnienia, takiej regeneracji sił i ulgi jak worek SAKO .

W końcu jak nie pokochać czegoś co może przynieść ukojenie zarówno dla ciała, jak i dla zmysłów. Jak nie uwielbiać czegoś co po dniu pełnym emocji kiedy w domu panuje cisza pozwala wyciągnąć nogi przed siebie i z dobrą książką odpłynąć w siną dal. SAKO odkąd mamy go w domu stał się meblem nr jeden i nie ma w tym nic dziwnego bo na nim po prostu aż chce się usiąść i w niego zanurzyć. Naprawdę ciężko się mu oprzeć bez względu na to czy ma się 20 miesięcy, 4 lata czy 2... :P I właśnie dla tych 2... letnich zbieganych nóg, to za dziećmi, to za końmi, to za tym i owym oraz dla tego kręgosłupa który na pełnych obrotach od 6:00 do 21:00 z okazji 18+ urodzin taki oto gigantyczny podarunek w rozmiarze XXXL przyfrunął i podbił moje serducho.

Dziś dwa nowe zwierzątka zawitały w naszym pokoju.

Biedronka (Bednonka) i Motyl (Potyl)  - oba żyjątka piękne i czerwone a w dodatku skrzydlate a więc słowo skrzydła (ś- kidła) też na tapecie :)

W cyklu pomoce edukacyjne Centrum Metody Krakowskiej nie mogłoby zabraknąć

Analogii Sylabowych

Były już analogie obrazkowe które doskonale sprawdziły się jako wstęp do tych które przedstawię Wam dziś. Dzięki analogiom obrazkowym wytłumaczenie Wojtusiowi samej zasady działania analogii sylabowych nie było już problemem, choć na razie tylko kilka pierwszych kart jest dostosowanych do poziomu Wojtusiowej wiedzy. Analogie to znakomity dodatek towarzyszący dziecku podczas całego procesu nauki czytania. Od samych początków kiedy wiedza młodego człowieka opiera się jedynie na sylabach (co w zasadzie ma miejsce u nas) jak i później podczas wkraczania na kolejne poziomy wtajemniczenia rozpoczynając od samogłosek i kolejno wkraczając w świat sylab otwartych, następnie zamkniętych aż do dwuznaków i zmiękczeń. Bardzo ważna uwaga jest taka, że poszczególne analogie sylabowe mogą być wykorzystywane do pracy z dzieckiem dopiero wtedy, gdy dziecko wkroczy na dany etap wiedzy.

Odkąd obudziła się wiosna, wraz z nią pojawiły się różne małe żyjątka.
Muchy, mrówki, motylki, małe ślimaczki (i już plądrują nasz ogródek paskudziochy jedne) i teraz z każdym dniem będziemy ich odkrywać coraz więcej i więcej.

Słownictwo Aluni każdego dnia się wzbogaca o nowe słowa z żyjątkami związane.
Pomyślałam, że fajnie będzie stworzyć w domu taki mini zwierzyniec aby Alusi przybliżyć jej nowe odkrycia a przy okazji dać upust wielkiej chęci tworzenia.

Kiedy już objaśniliśmy sobie anatomiczne "co i jak" na kartce papieru i w książce, czas iść dalej i samodzielnie odnaleźć organom odpowiednie miejsce w ciele ludzkim.

Jest to fajny sposób na usystematyzowanie wiedzy, pokazanie jej z innej bardziej przestrzennej perspektywy a przy okazji świetną zabawę z rzepami.

Wszystko co rozbudza ciekawość, co uczy nowego, co pokazuje jak zaskakujący jest ten świat i jak wiele fantastycznych sposobów na jego odkrywanie i poznawanie możemy znaleźć, a przede wszystkim wszystko co wywołuje uśmiech na buziach i zachwyt jest w naszym domu witane z otwartymi rękoma zwłaszcza tymi malutkimi.

Dziś projekt banalny, w dodatku za grosik i mocno edukacyjny.

Zainteresowanie własnym i cudzym ciałem towarzyszy maluchom (nie tylko) moim od dnia narodzin.Uwielbiają odkrywać, poznawać i nazywać części i elementy ludzkiej anatomii.

Z czasem ciekawość rośnie, kiedy zewnętrzna powłoka przestaje być tajemnicą przychodzi czas na wgląd w środek człowieka. Ten etap u Wojtusia trwa już jakiś czas.

Ostatnio Pani w przedszkolu, pokazując dzieciom trzmiela usłyszała z Wojtusiowych ust:

"Niestety mam taki wzrok, że sygnały do mózgu mi nie dotarły i nie zobaczyłem żadnego trzmiela" hahahaha :)

Wojtuś bardzo lubi słuchać o człowieku i szybko koduje sobie wszelkie informacje. Naukę anatomii łączę z rozmowami o zmysłach. Nazwy typu dotyk, wzrok, słuch, smak nie są mu obce. Staram się podkładać mu różne tematy pod rozwagę a co go zainteresuje rozwijam.

Alusia zapoznaje się z ciałem ludzkim przy pomocy Alusia, Aluś to chłopczyk którego stworzyłam jeszcze dla Wojtusia. Ala bardzo lubi nazywać części ciała a ja staram się pokazywać jej nowe elementy, łokieć, kolanko, pięta. 

Drewniane klocki były u nas hitem odkąd Wojtuś skończył 8 miesięcy i są po dziś dzień.
Drewno ma w sobie jakoś magie przyciągania a klocki budzą nawet w dorosłych wewnętrzny instynkt twórcy i architekta tak też dzieci, rodzice, ciocie, wujkowie i dziadkowie współdziałają tworząc wspólne klockowe twierdze i budowle.
Nigdy nie pałałam miłością do zabawek plastikowych, świecących, grających które robią wszystko i nic. Niby edukacyjne a w zasadzie nic nie uczące. Takie zabawki kosztują fortunę a moje dzieci po poznaniu ich wszystkich możliwości nigdy więcej do nich nie wracają. Paradoksalnie drewniane klocki nigdy nie zostały odstawione na bok. Niby takie zwykłe sześciany a jednak dają więcej radość, satysfakcji i możliwości niż jakikolwiek wspomagany bateriami sprzęt.

Macie w domu stare niepotrzebne kalendarze ścienne ?

Nawet jeśli nie a chcecie zrobić puzzle za złotówkę to możecie się zaopatrzyć w nie w każdej księgarni bo kiedy wybije nowy rok tracą one na wartości.

Puzzle można za laminować jeśli maja Wam służyć dłużej jednak ja mam tyle kalendarzy że nie mam absolutnie takiej potrzeby. Jak zrobić układankę.

Zapraszam :)

W cudownym kraju Arkadii stary król nie ma dziedzica. Decyduje się on zorganizować turniej i zaoferować tron najdzielniejszemu bohaterowi swojego królestwa. Pięciu finalistów przemierzy siedem krain pełnych niespodzianek, a królem zostanie ten, który zdobędzie najwięcej doświadczenia w trakcie podróży.