Dziś na blogu dwie bardzo ciekawe pozycje wydawnicze.

Nazwałabym je kreatywną terapią wyciszającą dla dzieci. Antystresową chyba nie, choć szkoła/przedszkole może stresować a taki blok może być znakomitym sposobem na rozładowanie emocji. 

Obie pozycje są wykonane na grubym ładnie przyjmującym barwę papierze. Obie mają nadruk jednostronny. Co po pierwsze umożliwia użycie różnych metod wypełniania barwą, jak farbki w przypadku bloku z pszczołami czy mazaki/cienkopisy w przypadku księżniczek.

Obie też na końcu zawierają bardzo grubą tekturową wkładkę co zapewnia sztywność i nawet w aucie czy w pociągu na kolanie a może w poczekalni u lekarza można działać. Podkładka jest sprawdzona w praktyce więc wiem co piszę. 

Do rzeczy...

Pompony można wykonać metodą tradycyjną, wycinacie dwa kółka z otworem w środku, i jeden raz za drugim okręcacie okręgi włóczką, okręcacie, okręcacie i okręcacie...

Można i zapewne efekt końcowy jest piękny, równiutki, idealny. Ale to jest dobre dla tych co mają dużo czasu i cierpliowści a dla tych co chcą sprawę załatwić w pół minutki mam drogą na skróty :P

No przyznaje, że pompon po wykonaniu nie jest perfekcyjny, ale tu przyciąć, tam przyciąć  i wszystko się zgrywa. 

Z Wydawnictwem Siedmioród przetrenowaliśmy już matematykę na wszelkie strony teraz przyszedł czas na czytanie. Jakie wydawnictwo proponuje nam zeszyty ćwiczeń w tym temacie. Na to pytanie postaram się Wam odpowiedzieć w tym właśnie poście. 

Dziś na blogu książeczki jakich jeszcze tu nie było. Książeczki które mają za zadanie oswoić dziecko ze światem zakupów od praktycznej strony. Uczą gospodarowania pieniędzmi, pokazują, że wszystko ma swoją cenę, trenują pamięć, dodawanie a także pisanie. 

Piękna oprawa graficzna z pewnością przyciąga i zachęca do działania. W serii Moje zakupy pojawiły się dwie książeczki, obie są skonstruowane na identycznej zasadzie, jednak inna jest tematyka zakupów.

Obie pozycje, na pierwszej rozkładówce, za pomocą dymków uczą dziecko i pokazują mu, jak należy się zachować w sklepie i co jest właściwe. Bardzo fajny pomysł, uczy kultury osobistej w miejscu publicznym i zachęca do dawania pozytywnego przykładu. 

  Tata. To nie jest prosta książka, to nie jest też książka dla przedszkolaków którzy wszystko biorą dosłownie. Ba ta książka nawet dla mnie prostą nie była. To taka lektura która może w czytelniku budzić  sprzeciw, może was zasmucić, możecie stwierdzić, że jest dziwna, ale może was też zachwycać.

Nasza Księgarnia w marcu szaleje z rozmaitymi pozycjami wyzwalającymi twórczość i kreatywność. 

Nie pozwoli nikomu na lenistwo chyba, że mowa tu o relaksie z kredkami w dłoni. Pojawiło się sporo pozycji dla dzieci ale nie zapomniano również o dorosłych. Sztuka kolorowania nie pozwoli w tym miesiącu o sobie zapomnieć i z pewnością wciągnie w wir każdego kto się na to skusi. No może poza tymi których cierpliwość jest słabą stroną i zamiast w stan błogości wprawia ich w rozdrażnienie. 

Ja czerpię z kolorowania ogromną siłę spokoju i regeneracji.

Dlatego bardzo mnie cieszą kolejne pojawiające się na rynku i dające możliwość puszczenia wodzy fantazji kolorowanki.

Niestety wiosna jest na razie wkoło nas, kiedy wszystkie te prace powiesiłam w ramkach i na ścianach.
Bo za oknem zimno i śnieg z deszczem a w domu nadal szpital. No ale tak czy siak wiosna już tuż, tuż a my ja zapraszamy do nas z otwartymi ramionami :)

Cała seria "Poznaję... 285 naklejek" to w obecnej chwili trzy tytułu wydawnicze. Dziecko z tą serią poznaje dinozaury, wieś oraz zwierzęta. Te trzy tytułu to wspaniałe książeczki dla wielbicieli naklejek i kolorowanek. Jeżeli chodzi o ilość naklejek, to śmiało mogę rzec, że jest zawrotna. Co druga strona jest zapełniona tematycznie dobranymi obrazkami do naklejania i tylko czeka aby wypełnić nimi puste stronice. Stronice możemy wypełniać zgodnie z obrazem poprzedzającej go lub sąsiadującej (układy są rożne) kolorowanki. Podobnie kolorowankę, możemy wypełnić barwą zgodnie z paletą kolorów na naklejkach. Jednak dzieci są różne, jedne uwielbiają taki właśnie typ zabaw, wszytko musi być wedle schematu, wszystko powinno być poukładane i mieć swoje ramy. Ale są i takie dzieci które uwielbiają same światu nadawać kierunek a książeczki te pozwalają im tworzyć samodzielnie, własne scenariusze, tak kolorystyczne jak i naklejkowe. To jest dziecięcy świat i to mały artysta tu rządzi.

Z góry przepraszam za fatalne zdjęcia, ale samopoczucie nadal mam kiepskie i kiedy dzień był w pełnej krasie, nie miałam sił ani głowy do robienia zdjęć, a kiedy zaczęło się zmierzchać, uprzytomniłam sobie, że na blogu mają być nasze witrażyki wiosenne i w możliwie najgorszych warunkach robiłam zdjęcia. Przez co wyszło, mi jak wyszło. Postaram się je na dniach podmienić. Ale tym czasem  meritum jest widoczne a nad estetykom jeszcze popracuje.

Jak widzicie na pierwszy rzut wzięliśmy ozdoby okienne była girlanda z króliczkami a tym czasem w dzieciowym nadal na szybie widniała sroga zima i witrażyki z płatkami śniegu. Ku motywacji wszystko ściągnęłam i wzięłam się za tworzenie szablonów.

Dziś nie skomplikowana ale bardzo wesoła i ciekawa pod względem estetycznym gra. Doskonała dla dzieci powyżej 5 roku życia. Gra która zawładnęła ostatnio naszym wolnym czasem, mimo iż Wojtek baaaardzo nie lubi przegrywać. Ale jest na tyle kusząca, że nawet po klęsce ma się ochotę odegrać, co bardzo mnie cieszy, bo oswaja z uczuciem porażki. W końcu przegrywać też trzeba umieć. A przyznam, że do tej pory w większości gier dawałam mojemu 5 latkowi fory, tym razem nie ma lekko. Gramy ząb za ząb. 

Nie jestem okrutną matką, gra jest mocno losowa więc raz się jest na wozie, raz pod wozem i w zasadzie szanse są równe dlatego nareszcie, nie muszę się pilnować i mogę spokojnie skakać po krach jak równy z równym :)

Gra została nominowana do prestiżowych nagród, Kinderspiel des Jahres w Niemczech oraz Best Childgame w Japoniiw 2005 r. . Nie dziwi mnie to wcale bo po otworzeniu pudełka robi wspaniałe wrażenie, ma proste zasady, ciekawą tematykę a w dodatku jest dopracowana i wciągająca.

Kalambury to gra na którą od dawna miałam chrapkę. Jednak czekałam aż w domu dorośnie mi choć jeden porządny i konkretny gracz z którym zabawa będzie naprawdę ciekawa a nie trudna do objaśnienia. 

W domu mam 5 latka czy jest to już dobry wiek ?

Zasadniczo nie najgorszy, myślę że 6-7 latek złapałby wszystko w mig i płynnie bez większych prób wszedłby w scenariusz rozgrywki. Jeśli chodzi o 5 latka nie od razu jest różowo ale powiem szczerze, że postępy z rozgrywki na rozgrywkę robią wrażenie i przy 5-6 podejściu jest już naprawdę nieźle.  Choć są i hasła wymagające tłumaczenia.

Oczywiście Kalambury to nie jeden tytuł na rynku dlatego musiałam znaleźć takie które będą dla nas najwłaściwsze. A jak to mówią, kto szuka nie błądzi. Okazało się, że istnieją KALAMBURY RODZINNE stworzone dla graczy już od 6 roku życia. 

BINGO ! Strzał w 10 ! Gra jest przemyślana tak aby dostosować się do różnych graczy i do różnych możliwości. Z czasem (lub jeśli posiadacie w domu samych graczy 6/7+) rozgrywki można jeszcze urozmaicać sobie dodając do nich ruletkę. Co więcej twórcy pomyśleli też o dzieciach nie czytających, które nawet bez tej umiejętności mogą brać udział w grze i nie będą potrzebowały pomocy osób trzecich :)

Tyle z ogółów kto ciekawy zapraszam na dalszy ciąg recenzji :)