Wydawnictwo PROMIC - jest wydawnictwem Zgromadzenia Księży Marianów, najstarszego polskiego zakonu męskiego. Zgromadzenie zostało załozone nie przez kogo innego, jak przez samego św. Stanisław od Jezusa Maryi Papczyńskiego. Pragnął on, aby w zakonie na pierwsze miejsce wybijała się cześć Matki Najświętszej w tajemnicy Jej Niepokalanego Poczęcia. Polecił marianom czcić Ją własnym życiem i głosić Jej chwałę innym. Jako drugi cel ojciec Papczyński wyznaczył marianom niesienie modlitewnej pomocy duszom w czyśćcu cierpiącym, trzecim zaś zadaniem, które powierzył członkom zgromadzenia, była troska o zbawienie bliźnich i „kształcenie prostego ludu w nauce chrześcijańskiej”, czyli działalność duszpasterska. Marianie realizują te trzy zadania już od przeszło trzech wieków. 

Kiedy zaopatrywałam się w książeczki 6+ kątem oka zobaczyłam, że na półkach księgarnianych aż roi się od zeszytów aktywizacyjnych dla 2-3 latków. Nie byłam przekonana, czy jest sens pracować z takim maluszkiem na tego typu publikacjach. Pierwsze tytuły nabyłam z czystej ciekawości nie licząc na powodzenie. Od razu odkryłam jak bardzo się myliłam. Alusia jest zachwycona mogąc pracować z takimi właśnie książeczkami. Są kolorowe, przyciągające, najczęściej wyposażone w naklejki i posiadają zadania dostosowane do danego wieku - choć tym nie ma się co tak do końca sugerować. Bo Ala jako 2,5 latek odnajduje się doskonale w książeczkach 3+ choć niektóre zadania są dla niej za trudne, natomiast te dla 2 latków są już za proste. Warto wypróbować kilka tytułów i poznać możliwości własnego dziecka, bo zdecydowanie smyk, smykowi nie równy. Zupełnie też inaczej ma się sprawa jeżeli weźmiemy pod uwagę dziecko z którym dużo pracowano na podobnych pomocach i takie które je widzi po raz pierwszy. 

Jako pierwsze pod lupę wzięłam Wydawnictwo Zielona Sowa gdyż jest tam dużo, bardzo ciekawie i solidnie przygotowanych pozycji dla najmłodszych. Kiedy Wojtko był mały większość książeczek mieliśmy właśnie od nich. Ładne wydanie, przykuwające uwagę obrazki i atrakcyjna cena - to zdecydowane plusy.

Książki z serii "Opowiem Ci mamo" pokazują się w wydawnictwie Nasza Księgarnia jak grzybki po deszczu. Dopiero były kocury a tym czasem już pojawiło się coś, dla tak zwanych Złotych Rączek. Seria jest rewelacyjna a dzięki rosnącym jej zasobom, moje dzieciaki cały czas pracują nad rozwojem i urozmaicaniem mowy polskiej. W końcu kiedy tylko kolejny tytuł wpada w nasze ręce, snuciu opowieści oraz zadawaniu pytań nie ma końca.

Do kin weszła najnowsza animacja Disney/Pixar "Gdzie jest Dory?" czyli druga część hitu kinowego "Gdzie jest Nemo?" . Nemo to jedna z tych bajek, w naszym domu którą uwielbiają wszyscy i nigdy się nie nudzi. Dodam, że mało jest takich animacji które bez obaw pokazuje moim małym jeszcze dzieciom. Jest ogromna ilość bajek tylko w teorii skierowanych do najmłodszych ale przesyconych dorosłością, agresją, tekstami których nie chciałabym serwować 2,5 oraz 5 latkowi. Ta bajka zdecydowanie do nich nie należny i za to ją uwielbiamy, za jej marzycielski klimat, za dynamikę, za nasycenie kolorem, za rewelacyjne animacje i grafikę. Dlatego kiedy pojawiła się druga część wszyscy wiedzieliśmy, że przed nami wyprawa do kina. 

Tymczasem jednak wydawnictwo Egmont wypuściło na rynek serię trzech książeczek dla fanów Dory, Nemo i Marlina. Fajny pomysł na zapoznanie się przed obejrzeniem bajki z bohaterami i ogólne poznanie fabuły. Drugi plus jest taki, że po kinie możemy co wieczór wracać do opowieści o bohaterach i przeżywać na nowo wspólnie przeżyte cudowne chwile przed wielkim ekranem. My już opowieść o Dory znamy całkiem dobrze i za każdym razem nasza chęć na obejrzenie filmu wzrasta a Wojtuś wręcz nie może się doczekać. 

Egmont przygotował dla fanów filmu trzy propozycje a są to:

Gdzie jest Dory? Wielki zeszyt filmowy / Gdzie jest Dory? Złota księga / Gdzie jest Dory? Kocham ten film

Podróżowanie przestaje być dla nas wyzwaniem, dzieci rosną i coraz łatwiej jest nam zając im ciekawie czas na tyle by drzemka i paluszki nie były jedyną rozrywką w podróży. Po raz pierwszy szykujemy się w tym roku do podróży dalszej niż 4 godzinna i rozglądam się po trosze za asortymentem który nam tą wspólną (było nie było) przygodę umili i uatrakcyjni tak aby zminimalizować negatywne doznania. Rzecz jasna punktem numer jeden w naszym wypadku są słuchowiska i audiobooki. Jednak kiedy Ala nam odpłynie w sen, nasz 5,5 latek będzie miał doskonała okazję na wypróbowanie gier podróżnych. Nieśmiało sięgnęłam po pierwszą z nich i postanowiłam sprawdzić jej atrakcyjność i przydatność w podróży. Nie jest to gra samochodowa a taka która swymi gabarytami zachęca do zabrania w podróż, ale przy drobnych modyfikacjach celująco spisuje się w aucie czy pociągu.

Bolek i Lolek to bajka która bawiła już moich rodziców, potem mnie a aktualnie jest hitem ponad wszystkie inne jeżeli chodzi o Wojtka. Dla niego nie istnieje bajka lepsza czy ciekawsza. Miewa krótkie fascynacje innymi tytułami ale one szybko mijają a Bolek i Lolek trwa. Pierwszy raz naszych ulubieńców w wersji książkowej odkryłam w naszym przedszkolu. Wtedy postanowiłam rozejrzeć się po rynku i poszperać za dostępnymi tytułami. Najbardziej przypadła mi do gustu seria Nowe przygody Bolka i Lolka i to właśnie od niej postanowiłam rozpocząć naszą przygodę. Tak się złożyło, że w 2016  wydano najnowsze dzieło i to właśnie ono o czym już teraz jestem przekonana, zapoczątkuje naszą kolekcję. Bo z pewnością na tym jednym tytule się nie skończy. Bakcyl został zdecydowanie połknięty. A kto posiada w domu fana dzisiejszych bohaterów, niech się dłużej nie zastanawia, ta książka to pewniak.

 Emocje EURO 2016 nadal trwają, po ostatnim sukcesie Polaków nadzieja i wiara nadal jest mocna i przed nami jeszcze 2 niezmiernie istotne i jakże ważne dni. 16 zmierzymy się z Niemcami natomiast 21 z Ukrainą, emocje sięgną zenitu. Wydawnictwo Egmont w przerwach między meczami podsuwa nam grę, symulującą piłkarskie rozgrywki, którą polecam wręczyć tatusiom i synkom, oraz kobietom które wiedzą o co kaman i czują klimat. Niech wspólnie potrenują piłkarskie rozgrywki i połączą się we wspólnym planszowym meczu. Każdy męski duet ojciec - syn (lub córka, bo u nas zapał do piłki mają wszyscy poza mną :P) powinien tą grę posiadać w swojej kolekcji. Gooool Mistrzostwa to - gra przystępna, choć jest dość wymagająca ale przecież każdy mecz to połączenie wysiłku i taktyki, bo tylko najlepszy może zostać Mistrzem.

Kiwi to taka gra, obok której żadne, absolutnie żadne dziecko nie będzie potrafiło przejść obojętnie. Banalne zasady, efektowne rozgrywki, moc śmiechu, barwne, pełne humoru grafiki i szybkie pojedynki. Gry zręcznościowe bez "wielkiej" logiki to zawsze strzał w 10 jeżeli chodzi o dzieciaki. Emocje sięgające zenitu, rozentuzjazmowani zawodnicy i fruwające elementy, to nie może nie być hit !

KIWI w skrzynkach po KIWI

Jak zaczyna się ta opowieść, ano tak, że mamy oto przed sobą nieloty, które pragną niezmiernie odkrywać i zwiedzać, podróżować i poznawać świat. Ale jak to zrobić kiedy skrzydełka, no cóż, do niczego się nie przydają. Kiwi jednak wpadły na wspaniały pomysł i stwierdziły, że skrzynki po owocach kiwi, do doskonały środek transport. I tu wkraczają gracze, bowiem ptaszki stworzyły zmyślne katapulty a my im musimy pomóc się przedostać tam gdzie muszą się znaleźć aby rozpocząć przygodę życia.

Miłosierdzie, czym ono jest dla człowieka? Czym ono jest dla mnie a czym dla Ciebie? 

Czy dla katolika miłosierdzie jest tym samym czym dla wyznawców Buddyzmu, Judaizmu, Islamu albo dla ateisty. Dla mnie miłosierdzie to synonim bycia chrześcijaninem. Nie uważam, że jakikolwiek człowiek wyznający inna wiarę lub jej nie wyznający nie jest lub być nie może miłosierny, mam na myśli kwestie zupełnie odwrotną. Jeśli jest się chrześcijaninem, takim prawdziwym, z krwi, kości i z duchem żyjącym Jezusem, nie można nie być człowiekiem przepełnionym miłosierdziem. Nie można, bo Jezus był uosobieniem tego słowa. Jeżeli ktoś idzie po jego śladach i chce kroczyć tą samą ścieżką jest "skazany" na bycie wielkodusznym, pełnym dobroci i umiłowania każdego człowieka jaki stąpa po ziemi. 

 Jak sprawić, żeby matematyka nie była obowiązkiem i nie była odczuwalna jako coś nieznanego i przymusowego, jako przedmiot który spędza sen z oczu i przed którym niejeden uczeń ma ochotę uciec, już w pierwszej klasie. Na to pytanie na blogu padła już odpowiedź przy okazji opisywanie przeze mnie Kart Matematycznych Grabowskiego Tabliczka Mnożenia. Dziś odsłona kolejna i na poziomie dużo bliższym Wojtusiowemu serduszku, a więc mogę Wam napisać czy karty się sprawdzają w praktyce z dzieckiem. Odpowiedź nie będzie chyba zaskoczeniem, bo brzmi OCZYWIŚCIE, ŻE TAK. Na czym polega fenomen tych kart, do końca wyjaśnić nie jestem w stanie. Wydaje mi się, że chodzi tu o radość płynącą z grania, o wspólnie spędzony czas, o satysfakcję z odnoszenia kolejnych sukcesów i stopniowe wdrażanie się i wchodzenie na kolejne etapy wiedzy. Oczywiście my jesteśmy na najniższym poziomie, Wojtko wszystko zlicza i przelicza korzystając z wizualnych dodatków na kartach, do liczenia w głowie czy pamięci bardzo nam jeszcze daleko, ale dopóki widzę błysk w oku na widok kart, dopóty wiem, że matematyka stała się zabawą i daje radość, a cóż więcej mogę chcieć, to największa nagroda. 

Reszta przyjdzie sama, zważając na tempo i ilość dziennych rozgrywek ,zapewne szybciej niż się spodziewałam. Zresztą pierwsze efekty zaobserwowałam bardzo szybko.

Pamięta ktoś z Was jeszcze grę The Sims ? Jeżeli chodzi o mnie pamiętam ją doskonale, to była moja ukocham gra, na którą długo odkładam pieniążki i jedyna w którą grałam w chęcią i pasją, mimo że gry komputerowe nigdy nie były moim konikiem. Kiedy zobaczyłam grę Domek, byłam oczarowana pomysłem jak i wizualna stroną. Zobaczyłam filmik z zasadami i wiedziałam, że ta gra to będzie hicior, jestem przekonana, że niejedna prestiżowa nagroda jest w jej zasięgu!

Na pudełku mamy napis rodzinna gra planszowa i taką też grę może sugerować opakowanie i jego grafika a ja myślę, że to nie koniecznie musi być gra familijna, moim zdaniem to bardzo uniwersalna gra która powinna się sprawdzić w rozmaitym i różnorodnym towarzystwie. W dodatku gra się nie nudzi, grałam w nią ponad 20 razy i nadal chętnie po nią sięgam. A mój przedszkolak poza tym, że gra ze mną to jeszcze tworzy poza zasadami własne kompozycje i wizje artystyczne. Domek to taka gra która powinna się znaleźć w każdym domu i na każdej półce z grami. Pomijając już tematykę i estetykę frajda oraz atmosfera podczas rozgrywek jest rewelacyjna.